စာၫြန္႔ေပါင္း၊ စာစု၊ ကဗ်ာစု

ျပင္းထန္တဲ့ သံေဝဂဉာဏ္ ~~~~~~~~~~~~~~ “အရွိထဲ အသိသြင္းပါ” လူဝတ္ေၾကာင္ေတြမွာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ကိုလုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းကိစၥေတြ ရွိတယ္။ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ ေငြရွာရမယ္။ သားသမီးဝတ္၊ မိဘဝတ္၊ လင္ဝတ္၊ မယားဝတ္ ေတြေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ မိမိ ေမြးဖြားႀကီးျပင္း ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ရြာ ႏိုင္ငံအက်ိဳးအတြက္ ပါဝင္ကူရမယ္။ ဒါဟာ လူပီသလိုတဲ့ လူသားတစ္ ေယာက္ မပ်က္မကြက္ ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ အရာေတြျဖစ္တယ္။ “ဃရာဝါေသာ ဗဟုကိေစၥာ- ကိစၥမ်ားေျမႇာင္ လူတို႔ေဘာင္” လို႔ ဆိုတယ္မလား။ အဲဒီလို ေျမာက္မ်ားစြာလွတဲ့ ေလာကဝတ္တရားေဆာင္ရြက္ရင္း အပိုထုတ္ကုန္ေတြအျဖစ္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမဟာ အပူ ေတြပါ ပူးတြဲခံစားရတယ္။ သတၱဝါေတြက သုခကိုသာ ခံစားလိုၾကပါတယ္။ သုခနဲ႕အတူ ကပ္ပါလာတတ္တဲ့ ဒုကၡဆိုတာကိုေတာ့ လက္မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ ဘယ္ရလိမ့္မလဲေနာ္။ ဘဝဆိုတာႀကီးကိုက အသားနည္းၿပီး အရိုးမ်ားတဲ့ အမဲရိုးလိုပါပဲ။ သုခက နည္း ၿပီး ဒုကၡက မ်ားေနတာ ဘဝပါ။ မသိလို႔သာ သုခအျဖစ္ ထင္ေနၾကရတာ။ အပူေတြကို ခြာေတာ့ခြာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကဝတ္တရားေတြကလည္း ရွိေနေတာ့ ခြာဖို႔ ခက္ေနတယ္လို႔ တခ်ိဳ႕ ၿငီးတြားၾကပါတယ္။ လူဟာ လူေတာထဲမွာ ေနေသးရင္ေတာ့ လူမႈတာဝန္ေတြ ထမ္းကို ထမ္းရပါမယ္။ လ...

❖စိတ္မနာပါေစနဲ႔❖ ❖တစ္ခါတုန္းက နကုလ ပိတာဆိုတဲ႔ ဒကာၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ အလြန္ ရင္းႏွီးတယ္။ ဘ၀ကလည္း ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ အမ်ဳိးေတာ္ခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ေတြကမ်ားေတာ့ ဘုရားကို သူ႔သားလို႔ သူက ယူဆတယ္။ သံသရာက အခ်စ္နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရား အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ျဖစ္တယ္။ သို႔ ေသာ္ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူက တရားထူး တရားျမတ္ရျပီးတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနျပီ။ အနာဂါမ္အဆင့္ေလာက္ ေရာက္ေနျပိ အသက္အရြယ္ၾကီးလာလို႔ က်န္းမာမႈေတြ ယိုယြင္းလာတဲ႔အ ခါမွာ ဘုရားဆီကို အေရာက္ႏုိင္ဘူး။တစ္ေန႔ေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာသက္သာလို႔ ၾကိဳးစားျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္လာတယ္။ ❖ေရာက္လာတဲ႔ အခါ ဘာေျပာတုန္းဆိုေတာ့ “တပည့္ေတာ္ ဘုရား…တဲ႔ ၊အသက္အရြယ္ကလည္း ၾကီးျပီ။ အရွင္ဘုရားဆီလည္း မလာႏိုင္ဘူး။ခႏၶာကိုယ္ကလည္း အျမဲတမ္း နာတာ၊က်င္တာ၊ ကိုက္တာ၊ခဲတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တပည့္ေတာ္ကို ဆံုးမၾသ၀ါဒေလးေပးပါဦး”လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ အဲဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားက “ေအး…ဟုတ္တာေပါ့။ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဆိုတာ အျမဲတမ္း နာေနတာပဲ” ဘယ္ေလာက္ က်န္းမာတဲ႔လူ ျဖစ္ပါေစေလ။ ဣရိယာပုထ္ မေျပာင္းဘဲနဲ႔ ေနၾကည့္လိုက္။ body posture ေတြက ေျပာင္းေနရတာ။ ထိုင္တာၾကာရင္ ေညာင္းလာတာပဲ။ အိပ္တာ ၾကာလာရင္ ေညာင္းလာတာပဲ...